Much has been made, in recent decades, of Picasso's perceived misogyny. His grotesque abstractions of the female body – the tragic implosion of his 1937 Femme en Pleurs, for example, which treads the boundary line between distortion and revelation – have all too often been read as evidence of an easy dichotomy: the relationship between the powerful, disengaged, and often disembodied (male) artist and the objectified female flesh he kneads like dough until it resembles the creations of his own consciousness. But in the British Museum's revelatory new display of Picasso's Vollard Suite, a series of one hundred etchings commissioned by avant-garde art dealer Ambroise Vollard between 1930 and 1936, we find a far more multifaceted examination of the politics of gender and creation than many of Picasso's critics would allege.

Wat zich precies heeft afgespeeld is niet duidelijk. Op een vrijdag in 1964 deed Harmen Meurs iets onhandigs op de trap in zijn huis. Hij struikelde, viel, en stierf later dat weekend aan zijn verwondingen. Waarschijnlijk heeft hij nog getracht bij de wandtelefoon in de gang te komen, maar die hing te hoog voor de zwaargewonde man. Toen de bakker zijn lichaam die maandag vond, hing de hoorn wel van de haak. Maar het was niet meer gelukt om bij de draaischijf te komen en een nummer te draaien.

Sharon Matt Atkins, acting head of exhibitions and managing curator at the Brooklyn Museum guides us through “Andy Warhol: The Last Decade,” an exhibition that takes a look at the last ten years of Andy Warhol’s life and career.

In 2009 Museum Boijmans Van Beuningen could add an important painting of Max Beckmann to its collection, which the artist made when he was in exile in Amsterdam. It is a portrait of the Lütjens family, who owned the painting ever since. Sjarel Ex, director of Museum Boijmans Van Beuningen, explains how this masterwork reached the collection. In 2010 a interview was filmed for ArtTube between Annemarie Lütjens, the little girl on the painting and Sjarel Ex.

by John F. Moffitt

By now it would appear that so-called "Minimalist" art has run its course and expired, the victim of its own self-imposed limitations. Nevertheless, during its heyday (late 60s and early 70s), the advent of Minimalism was hailed with almost messianic fervor as, for instance, "an obvious step on the path toward a more rigid spatial structualization within art as well as by art," representing "a sculptural pattern that expands the abstract, non-emotional and non-expressionistic discoveries of the ancient Greeks" (sic!). Minimalism is (was) an esoteric movement which addressed such theoretical issues as the "essence" of the art-object. Particularly eulogized was the reductionist principle of "thingness": man-made objects were above all praised for their total avoidance of "external referentiality." As Carla Gottlieb formulated it: "The Minimalists, who base themselves on the Gestalt theory, accept form as a given premise for the simple geometric shapes they use. ... In recent object-type art, the invention of new forms is not an issue. A morphology of geometric, predominantly rectangular forms has been accepted as a given premise. ... Based upon the continuing weight placed on the formal element in art [by Modernism], abstraction could do away with subject-matter altogether - that is, subject-matter as it is defined in traditional terms."

This series of essays explores the disjunction between conventional and current scholarship concerning the role of Haussmannization and its effects on art production in nineteenth-century Paris.

Het is bekend dat professor Jan Bronner (1881-1972) als docent beeldhouwkunst aan de Rijksacademie 1914-1947 te Amsterdam tijdens het interbellum een bijzonder grote invloed heeft gehad op de ontwikkeling van de beeldhouwkunst in Nederland. Het aantal door hem opgeleide beeldhouwers is zo groot, en onder hen zitten zoveel succesvolle kunstenaars, dat temidden van deze hoeveelheid klinkende namen, zoals Mari Andriessen, Piet Esser, Bertus Sondaar, Wessel Couzijn en Niel Steenbergen, sommigen ten onrechte in de vergetelheid zijn geraakt. Dit geldt in bijzondere mate voor de bescheiden Gerarda Rueter (1904-1993), die ik echter tot één van de grootste beeldhouwers van haar generatie reken.

De mooiste plek om een kunstwerk te bekijken is in het atelier van de kunstenaar. Dat is zijn leefwereld en daar ziet u zijn dierbare spullen, zijn foto’s, zijn keuze aan materialen, zijn andere werken en, bovenal, het licht waarin hij zijn werk heeft gemaakt. Voor het atelier van de beeldhouwer Fred Carasso (1899-1969) gold deze aantrekkelijkheid in bijzondere mate, aangezien hij woonde en werkte in de prachtige atelierwoningen aan de Zomerdijkstraat te Amsterdam. Dit complex is gebouwd door de architecten Zanstra, Giesen en Sijmons en vormt een sleutelwerk in de Nederlandse architectuur van de jaren dertig.

Het is bekend dat professor Jan Bronner (1881-1972) als docent beeldhouwkunst aan de Rijksacademie 1914-1947 te Amsterdam tijdens het interbellum een bijzonder grote invloed heeft gehad op de ontwikkeling van de beeldhouwkunst in Nederland. Het aantal door hem opgeleide beeldhouwers is zo groot, en onder hen zitten zoveel succesvolle kunstenaars, dat temidden van deze hoeveelheid klinkende namen, zoals Mari Andriessen, Piet Esser, Bertus Sondaar, Wessel Couzijn en Niel Steenbergen, sommigen ten onrechte in de vergetelheid zijn geraakt. Dit geldt in bijzondere mate voor de bescheiden Gerarda Rueter (1904-1993), die ik echter tot één van de grootste beeldhouwers van haar generatie reken.

Inclusief Video Reportage

Joan Miro: Painting and Anti-Painting 1927–1937 at MoMA is the first major museum exhibition to identify the core practices and strategies Miró used to attack and reinvigorate painting between 1927 and 1937, a transformative decade within his long career.