Waarom verzamelt men oude economisch waardeloze effecten ?

Oude effecten zijn zo boeiend om te verzamelen omdat elk stuk niet alleen iets vertelt over de financieel-economische geschiedenis van een land, maar ook over de politiek-economische geschiedenis. Waardeloze effecten zijn de zichtbare bewijsstukken van de wisselvalligheden van de financiële wereld.

door Ruben Aardewerk

Kasteel Duivenvoorde te Voorschoten is ieder jaar, van april tot en met september toegankelijk voor het publiek. Tevens wordt ieder jaar een kleine tentoonstelling georganiseerd van voorwerpen uit de eigen collectie. Dit jaar worden zeventiende- en achttiende-eeuwse `drinkglazen' geexposeerd, onder het thema 'Ons Vrolijk Buytenleven'. De radgravures op twee glazen herinneren aan dit buitenleven op het landgoed Duivenvoorde.

Occasionally it happens: an unknown masterpiece surfaces at an auction. In July 2008 the long lost painting titled "Tax Collectors", by the sixteenth century Flemish master Quentin Massys appeared. In this lecture Larry Silver points out various details that underline the authenticity of the work and dates it at the end of Massys' career - i.e. somewhere between 1525 and 1530. He relates it to earlier work by the master himself (especially to the Moneychanger and his Wife from 1514) as well as to a later copy by Marinus van Reymerswaele. Exploring the Antwerp financial world at the time, Silver argues that with this work Massys created a new type of painting: the non-religious (humanistic) moral genre-painting.

Vermeer’s masterpiece The Milkmaid was recently exhibited at the Metropolitan Museum, as part of the events in New York City to celebrate the four-hundredth anniversary of Henry Hudson’s journey from Amsterdam to America in 1609. The Dutch Rijksmuseum gave this work in loan by exception.

Mason Klein, curator of fine arts at the Jewish Museum, gives a tour of the exhibition Alias Man Ray: The Art of Reinvention. Man Ray, as one of the iconic figures of the avant-garde of the 20th century, recast the concept of artistic identity - as a poet, as a painter, as a photographer, as a filmmaker, and an essayist.

by Jan Baptist Bedaux

On 12 October 1767 De Philosooph, a spectatorial periodical characteristic of the Dutch En-lightenment, published an article which was, to put it mildly, provocative. The author, who signed himself with the initial "C", was severely critical of "the Dutch lack of taste."

De hier beschreven glazen bokaal met deksel werd in 1986 verworven in Engeland. Bij een eerste beschouwing werd de nieuwsgierigheid al meteen geprikkeld door de inscriptie en de niet verklaarde initialen die in de fraai gegraveerde voorstelling op de kelk voorkomen.

Het verzamelen van waardepapieren, oude effecten die in het economisch verkeer van vandaag geen waarde meer hebben, is als het ware spoorzoeken in de geschiedenis, waarbij elk stuk iets prijsgeeft van de sociaal-culturele en financieel-economische historie van een land, een bedrijfstak of de mate van globalisering. Oude effecten zijn toverlantaarn plaatjes van onze ontwikkeling en ze maken ons bewust van de kwetsbaarheid en de wisselvalligheid daarvan.

Verzamelaars ervan zijn dus eigenlijk archeologen die aan de hand van oude documenten een stukje van onze historie bloot leggen. Deze hobby van het verzamelen van deze stukken heet scripofilie, en alhoewel het geen ziekte is, kan aanraking ervan buitengemeen besmettelijk zijn. Het woord, eigenlijk ,,scripophilie”, is een samensmelting van het Griekse woord voor liefde, ,,philos”, en het Engelse ,,scrip” dat staat voor het recht van eigendom.

by Louis Dubreuil

The kush or kuç motif is one of the original designs used exclusively on Turkmen ensis, which are now generally understood to be door rugs for the Turkmen yurt or oï (the hypothesis that ensi were prayer rugs is no longer generally accepted). The questions of whether ensi were used inside or outside, every day or just for special circumstances, remain open. Some old reports, such as the one cited by MacDonald (TRIBAL RUGS, p. 66) about the Saryks in the Pendjeh oasis, indicate that ensis were outdoor hangings for the kibitkas (Saryk’s yurt).

Jan van Noordt's artistic caliber has hitherto been underrated. There are two reasons for this. In the first place there is no complete survey of his oeuvre — many documented pictures have been lost, his unsigned works are often erroneously attributed to other artists, and as yet there is no firm idea of his style and productivity. Secondly, the essence of his painting, its high standard of coloring and presentation, is still not appreciated, even in our own century with its cult of formal autonomy. A monograph on Jan van Noordt is one of the most urgent desiderata of art scholarship. Research for this project is still only in the preliminary stages, and my article represents no more than a contribution towards the collation of material.